रोहन बोपण्णाने 22 वर्षांच्या उल्लेखनीय कारकिर्दीनंतर व्यावसायिक टेनिसमधून निवृत्ती जाहीर केली आहे. त्याचा अंतिम सामना पॅरिस मास्टर्स 1000 मध्ये होता, जिथे तो अलेक्झांडर बुब्लिकसोबत दुहेरी खेळला. या वर्षाच्या सुरुवातीला बोपण्णाने दुहेरी टेनिसमधील सर्वात जुना ग्रँडस्लॅम विजेता आणि सर्वात जुना जागतिक क्रमांक 1 बनून इतिहास घडवला.“तुमच्या आयुष्याला अर्थ देणाऱ्या एखाद्या गोष्टीचा तुम्ही निरोप कसा घ्याल? 20 अविस्मरणीय वर्षांच्या दौऱ्यानंतर, ही वेळ आली आहे… मी अधिकृतपणे माझे रॅकेट बंद करत आहे,” बोपण्णा त्याच्या भावनिक निवृत्तीच्या घोषणेमध्ये म्हणाला. तो पुढे म्हणाला, “भारताचे प्रतिनिधीत्व करणे हा माझ्या आयुष्यातील सर्वात मोठा सन्मान आहे आणि प्रत्येक वेळी मी कोर्टवर उतरलो तेव्हा मी त्या ध्वजासाठी, त्या भावनेसाठी, त्या अभिमानासाठी खेळलो.”45 वर्षीय बोपण्णाने 2024 ऑस्ट्रेलियन ओपन पुरुष दुहेरी (मॅथ्यू एबडेनसह) आणि 2017 फ्रेंच ओपन मिश्र दुहेरी (गॅब्रिएला डब्रोव्स्कीसह) – दोन ग्रँड स्लॅम विजेतेपदांसह कारकीर्द पूर्ण केली. तो चार ग्रँडस्लॅमच्या अंतिम फेरीतही पोहोचला – दोन पुरुष दुहेरीत (2020 यूएस ओपनमध्ये इसाम-उल-हक कुरेशीसोबत आणि 2023 यूएस ओपनमध्ये एबडेनसोबत) आणि दोन मिश्र दुहेरीत (2018 ऑस्ट्रेलियन ओपनमध्ये टाइमा बाबोस आणि 2023 ऑस्ट्रेलियन ओपनमध्ये सानिया मिर्झासोबत)
रोहन बोपन्नाची सोशल मीडियावर पोस्ट.
2012 आणि 2015 मध्ये महेश भूपती आणि फ्लोरिन मर्जिया यांच्यासमवेत त्याने वर्ष संपलेल्या एटीपी फायनल्सची अंतिम फेरी गाठली.
बोपण्णाचा प्रवास कूर्ग, भारतातील नम्र सुरुवातीपासून सुरू झाला, जिथे तो त्याच्या सर्व्हिससाठी ताकद निर्माण करण्यासाठी लाकूड तोडायचा आणि त्याचा तग धरण्याची क्षमता सुधारण्यासाठी कॉफी इस्टेटमध्ये जॉग करायचा. त्याच्या समर्पणामुळे त्याला टेनिसच्या उत्तम स्तरावर स्पर्धा करता आली, त्यामध्ये 2016 च्या रिओ ऑलिंपिकमध्ये सानिया मिर्झासह चौथे स्थान मिळवणे आणि डेव्हिस कपच्या सामन्यांमध्ये भारताचे दोन दशकांहून अधिक काळ प्रतिनिधित्व करण्याचा समावेश आहे.निवृत्तीनंतरही बोपण्णा भारतात टेनिसला आकार देत आहे. त्यांनी UTR टेनिस प्रो देशात आणले आहे आणि तरुण भारतीय टेनिस प्रतिभा विकसित करण्यासाठी त्यांची अकादमी चालवली आहे. त्याची अकादमी आगामी खेळाडूंना आंतरराष्ट्रीय स्तरावर पोहोचण्यासाठी संधी निर्माण करण्यावर लक्ष केंद्रित करते.बोपण्णा सामाजिक संपूर्ण मीडिया पोस्ट:“अलविदा… पण शेवट नाही. तुमच्या आयुष्याला अर्थ देणाऱ्या एखाद्या गोष्टीचा तुम्ही निरोप कसा घ्याल? 20 अविस्मरणीय वर्षांच्या दौऱ्यानंतर, ही वेळ आली आहे… मी अधिकृतपणे माझे रॅकेट लटकत आहे. मी हे लिहित असताना, माझे हृदय जड आणि कृतज्ञ दोन्ही वाटते. भारतातील कुर्ग या छोट्याशा शहरातून माझा प्रवास सुरू करणे, माझी सर्व्हिस मजबूत करण्यासाठी लाकडाचे तुकडे तोडणे, स्टॅमिना तयार करण्यासाठी कॉफी इस्टेटमधून जॉगिंग करणे आणि फुटलेल्या कोर्टवर स्वप्नांचा पाठलाग करणे ते जगातील सर्वात मोठ्या रिंगणाच्या दिव्यांच्या खाली उभे राहणे- हे सर्व वास्तविक वाटते. टेनिस हा माझ्यासाठी फक्त एक खेळ राहिला नाही – याने मला उद्देश दिला आहे, जेव्हा मी हरलो होतो तेव्हा मला शक्ती दिली आहे आणि जेव्हा जगाने माझ्यावर शंका घेतली तेव्हा विश्वास दिला आहे. प्रत्येक वेळी जेव्हा मी कोर्टात पाऊल टाकले तेव्हा त्याने मला चिकाटी, उठण्याची लवचिकता, पुन्हा लढायला शिकवले जेव्हा माझ्या आतल्या प्रत्येक गोष्टीने मी हे करू शकत नाही असे सांगितले – आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे मी का सुरू केले आणि मी कोण आहे याची मला आठवण करून दिली.”